Willemien Verweij-Fleuren: Het hart is uit het dorp

Willemien Verweij-Fleuren: Het hart is uit het dorp

‘Op deze plek heb ik 23 jaar lesgegeven. Voornamelijk aan de hogere groepen, maar ook met de jongere kinderen heb ik gewerkt. Ik was de eerste onderwijzeres met een duobaan, iets wat we nu heel gewoon vinden. Voor de ouders was het wennen destijds, er was zelfs protest maar dankzij goed overleg was dat zo voorbij. In die 23 jaar heb ik heel wat kinderen in de klas gehad. Leuk om ze nu als volwassenen tegen te komen.’

‘Dat de school hier verdwenen is, vind ik echt heel erg. Het hart is uit het dorp.

En het had wat mij betreft niet gehoeven. Dit gebouw dateert uit 1959. De markante voorgevel vind ik nog altijd mooi. Het schoolplein is enorm en de lokalen zijn groot. Daar had best iets mee gedaan kunnen worden, maar het staat er nu allemaal triest bij. De grote bomen, die voor zoveel schaduw zorgden, zijn afgezaagd, het onkruid heeft de vrije hand.’

‘De school op deze plek is vele jaren bepalend in mijn leven geweest. Met 60 kreeg ik de kans om uit te stromen. Dat heb ik gedaan. Mijn dochter woonde in de VS en ik wilde daar graag vaker naar toe. Ik heb altijd met veel plezier op De Duivendonck gewerkt. Maar het was goed, het was áf.’